Het thema was (T)huis, maar al snel ging het over veel meer dan huizen.
Over plek innemen. Over opnieuw bouwen. Over iets uit elkaar halen en er iets anders van maken.
2D en 3D botsten vrolijk op elkaar. Een tekening werd object. Hout kreeg een grafische laag. Papier werd niet alleen gebruikt, maar ook gemaakt. We werkten met papier-maché, speksteen, draad, ijzerdraad, gips, hout, stempels en alles wat toevallig binnen handbereik lag.
Nieuwe technieken werden uitgeprobeerd. Soms met bravoure. Soms met lichte paniek.
En we ontdekten dat zelf je eigen pizza maken soms ingewikkelder is dan een levensgroot zelfportret.
Ook leerzaam.
Er ontstonden wandobjecten, vogelhuizen, portretten, constructies en dingen waar niet meteen een naam voor hoefde te zijn.
Dat was misschien wel precies de bedoeling.
Niet alles hoefde mooi.
Niet alles hoefde af.
Maar er moest wel iets gebeuren.
En dat gebeurde.
Ondertussen hield Doris ons overeind met geweldig eten. Producten uit de omgeving, haar eigen recepten en maaltijden waar serieus aandacht in zat. Terwijl wij lagen te worstelen met papier, draad of gips, bouwde zij gewoon verder in de keuken.
Op de laatste dag kwam alles samen in een expositie voor onszelf, elkaar en de mensen uit Laneuvelle.
Alles anders.
Alles eigen.
En toch hoorde het bij elkaar.
Er werd gekeken, gevraagd, gepraat.
En ja, wij waren trots.
Maison Ludique bleek precies zo’n plek waar tijd even anders loopt. Waar ruimte is om te proberen, te mislukken, opnieuw te beginnen en jezelf serieus genoeg te nemen om te spelen.
Een week die blijft hangen.
En gelukkig blijft het daar niet bij.
Er komt een vervolg.
Want sommige weken zijn na zeven dagen voorbij.
En sommige blijven.
